Все разделы
| Состояние | Хорошее |
| Автор | Бандарчык В. К. |
| Издательство | Навука і Тэхніка |
| Год издания | 1964 |
| Переплет | Твердый переплет |
Тыраж 1500 экз. 284 стар. Праца прадстаўляе сабою першы у айчыннай навуцы вопыт сістэматызаванага ізлажэння гісторыі беларускай этнаграфіі XIX ст.
Этнаграфія ў Беларусі адыграла значную ролю ў развіцці нацыянальнай культуры. Дарэвалюцыйныя этнографы сваёй дзейнасцю дапамагалі ўстанаўленню больш правільных поглядаў на гісторыю свайго народа, папулярызавалі яго культуру. Разам з тым этнаграфічная літаратура, у прыватнасці фальклорнаэтнаграфічныя зборнікі і шматлікія артыкулы па быту і культуры народа, напісаныя з дэмакратычных і прагрэсіўных пазіцый, паказваючы яго багатую культурцую спадчыну, у значнай ступені садзейнічала абуджэнню нацыянальнай і класавай самасвядомасці беларусаў, усведамленню іх чалавечай годнасці і такім чынам дапамагала кансалідацыі сіл народа. Неабходна адзначыць і тую акалічнасць, што ва ўмовах, калі адсутнічала літаратура на беларускай мове, фальклорнаэтнаграфічныя зборнікі па сутнасці запаўнялі сабою гэты прабел у нацыянальнай культуры. Пазней яны садзейнічалі развіццю беларускай прафесіянальнай літаратуры. Усё гэта дае права гаварыць аб этнаграфіі як аб важнейшай галіне культуры народа. Аб значнасці этнаграфічнай навукі ў дарэвалюцыйны час сведчыць тое, што яшчэ ў апошняй чвэрці XIX ст. робіцца першая спроба напісання яе гісторыі. Гэту пачэсную задачу ўзяў на сябе літаратуразнаўца і этнограф A. М. Пыпін, якому належыць вядомая праца «Гісторыя рускай этнаграфіі» (1890—1892) у чатырох Taмax. Гісторыі беларускай этнаграфіі прысвечана частка апошняга тома гэтай працы. Гэта праца адыграла вялікую ролю ў папулярызацыі этнаграфічных ведаў і актывізацыі новых сіл на высакародную справу вывучэння быту і культуры народа. Аднак пытанні гісторыі этнаграфіі ў ёй не атрымалі глыбокага аналізу. Падыходзячы да гэтай навукі з пункту •погляду буржуазнаасветніцкіх пазіцый, Пыпін па сутнасці падмяняе гісторыю этнаграфіі агульным аглядам культурнага развіцця Беларусі, пералічэннем віднейшых этнографаў і іх прац. Агляд некаторых этнаграфічных іпрац робіцца толькі ў плане характарыстыкі культурна.асветніцкай дзейнасці і нацыянальных узаемаадносін 'беларусаў з рускімі і палякамі. У «Гісторыі рускай этнаграфіі» Пыпіна не асвятляюцца праблемы этнаграфічнага вывучэння народа. Многія працы беларускіх этнографаў зусім выпалі з поля зроку аўтара. Калі пры гэтым улічыць той факт, што агляд этнаграфічных прац даведзен толькі да 1891 г., то стане зразумелым, што ён не можа быць поўным як па ахопу этнаграфічнай літаратуры, так і па часу яе выхаду. Больш поўны бібліяграфічны агляд важнейшых прац па беларускаму мовазнаўству, фальклору і этнаграфіі робіць Я. Ф. Карскі. Аднак Карскі ставіў перад сабою іншую мэту —ён разглядаў краязнаўчую літаратуру таго часу з пункту погляду яе верагоднасці як крыніцы для вывучэння беларускай мовы. Таму ў гэтым томе «Беларусаў» многія працы чыста этнаграфічнага характару зусім не ўпамінаюцца. Карскі ў першую чаргу робіць аналіз методыкі запісвання і публікацыі сабраных фальклорнаэтнаграфічных матэрыялаў, пашпартызацыі іх, дакладнасці перадачы на пісьме фанетычных асаблівасцей мясцовых гаворак. Этнаграфічная ж характарыстыка прац амаль зусім адсутнічае.
|
|
Похожие лоты
